Ինչպես փրկել շարքային աղանդավորին

ԱՄՆ-ում երկար ժամանակ գոյություն ուներ այսպես կոչված «հակածրագրավորման» տխուր փորձառություն: Աղանդավորին առևանգում էին և հակառակ նրա կամքի պահում էին անմարդաբնակ վայրում, խոշտանգում էին՝ զրկելով քնից և ուտելիքից, զուգահեռաբար ներշնչելով նրան աղանդը վարկաբեկող տեղեկատվություն:

փոփոխված արժեքներՀակածրագրավորումը հաճախ իրականացնում էին մարդիկ, ովքեր ո՛չ միայն հոգեբանության հետ առնչություն չունեին, այլև ուղակի քրեականացված էին: Բազմաթիվ դեպքերում հակածրագրավորողները օգտվում էին մարդու անպաշտպանությունից, որպեսզի ինքնահաստատվեն և բավարարեն իրենց ստոր ցանկությունները, մասնավորապես հանդիպել են նաև կին աղանդավորների բռնաբարության դեպքեր:

ՀԱՄՈԶԵԼ ՀՆԱՐԱՎՈՐ ՉԷ

Արդյունավե՞տ էին արդյոք աղանդից «ազատագրելու» այս մեթոդները.

Continue reading

Ինչպես են աղանդավորական կառույցները կառավարում մարդկանց. մանիպուլյացիոն մեթոդներ

Մանիպուլյացիա, աղանդԽՍՀՄ փլուզումից հետո նախկին Խորհրդային Միության կազմում ներգրավված երկրների համար սկսվեց փորձությունների և տառապանքների մի նոր ալիք: Դրանք բազմաթիվ կրոնական, հոգեբանական, օկուլտ աղանդների ներխուժումներն էին, որոնք, եվրոպական երկրներում անհաջողությամբ “ավարտելով” իրենց գործունեությունը, նետվեցին դեպի տանջված, հոգևոր սննդից երկար տարիներ զուրկ մնացած, ավտորիտար գաղափարախոսության ենթարկված, սիրո և խաղաղության կարիք ունեցող, աղանդների մասին պատկերացում չունեցող ժողովուրդները: Իհարկե առաջին ալիքի կրողը դարձավ Ռուսաստանի Դաշնությունը, հետո նոր, սովորության համաձայն, ցանցն սկսվեց տարածվել այլ երկրներում: Աղանդների գործունեությունը հաջողվում է ոչ թե այն պատճառով, որ նրանք հիմնված են բարձր և վեհ կրոնական գաղափարախոսությունների վրա (որպես կանոն՝ իրենք այդպես են ներկայացնում), այլ այն պատճառով, որ նրանք կարողանում են հմտորեն կառավարել մարդկային թուլությունները և օգտագործել դրանք իրենց նպատակների համար: Նախքան քարոզչություն սկսելն ուսումնասիրվում է բնակչության սոցիալ-հոգեբանական կառուցվածքը և մշակվում է համապատասխան ռազմավարություն: Օրինակ, եթե խորհրդային ժողովուրդը սովոր էր լսել, թե ինչպես են վատաբանում “տերտերներին”, ապա բոլոր աղանդներն իրենց գործունեությունն սկսեցին եկեղեցու և քահանաների թերությունները մատնանշելով: Խորհրդային մարդը պատասխանատու չէր իր գաղափարախոսությունների և առհասարակ իր կյանքի համար: Նրա փոխարեն այդ պատասխանատվությունը կրում էր պետությունը: Պետությունն էր որոշում՝ ինչպես ապրել, ինչ հագնել, ինչ ուտել, ուր գնալ, ինչ մասնագիտություն ստանալ, ինչ բարոյական նորմերի հետևել: Ամեն բան պլանավորված էր առնվազն 5 տարի առաջ, և տրամադրվում էր մեզ դպրոցի, գրականության, ԶԼՄ-ների միջոցով: Continue reading