Համակարգը մշտապես ճիշտ է. եթե այն չի աշխատում, մեղավորը մարդն է

աղանդԱղանդավորական յուրաքանչյուր համակարգ իդեալական համակարգ է (հիշենք՝«Մարքսի ուսմունքն ամենազոր է, քանի որ ճշմարիտ է»), այն պետք է գործի 100%-ով, իսկ եթե չի գործում, մեղքը ձեզ վրա է ընկնում։ Ասենք, դուք սայենթոլոգիական մեթոդի օգնությամբ փորձել եք ձերբազատվել ամաչկոտությունից և դա ստացվել է, ուրեմն՝ փառք մեթոդին։ Եթե դուք չեք ձերբազատվել, ամեն դեպքում փառք մեթոդին, իսկ ձեր չձերբազատվելու պատճառը ձեր մեջ փնտրեք։ Մեղքը ձերն է, ուրեմն գտեք, թե ի՞նչն է պատճառը, ինչո՞ւ մեթոդը ձեզ վրա չի ազդում։ Կրեք ձեր պատիժը, ապրեք խոստացված ռեժիմով, քանի դեռ մեթոդը չի ներգործել։

Շվեդական «Կյանքի խոսք» աղանդում (այժմ այն տարբեր անվանումներով ողողել է Ռուսաստանի հյուսիս-արևելքը) ասում են, որ յուրաքանչյուր խոսք օժտված է ստեղծագործական ուժով։ Դուք մի խոսք եք ասել, ուրեմն՝ կլինի այդ խոսքի համեմատ։ Ասենք, ձեզ վրա ձեռք են դրել՝ բժշկություն կատարելու նպատակով, բայց դուք չեք բժշկվել, այնուամենայնիվ, դուք պետք է ասեք, որ բժշկվել եք, քանի որ եթե ասեք որ չեք բժշկվել, ապա միևնույն է՝ ձեր սեփական խոսքով դուք երբեք չեք բժշկվի։

Այսպիսին է նաև նրանց մոտեցումը խոստովանությանը, թեպետ նրանց խոստովանությունը մեր հասկացած խոստովանությունը չէ, այլ ավելի շուտ՝ «հակադարձ խոստովանություն»։ Եթե ասեք, որ մեղավոր եք, կնշանակի, որ դուք հենց այդպիսին եք, ուստի պետք է խոստովանեք, որ դուք հիանալի եք, որ դուք սուրբ եք։ Կարելի է չասել, թե այդ դեպքում մեղքի ինչ հսկայական բեռ է ընկնում մարդու վրա, որը չի կարող չգիտակցել իր մեղսականությունը, բայց այլ «սրբերի» օրինակով տեսնում է, որ այն չպետք է լինի։ Իսկ մեղքի բարդույթը մարդուն ձեռնածու կամ կառավարելի դարձնելու ամենաարդյունավետ լծակներից մեկն է։

Առաջնորդի ցանկացած խոսք պետք է ընդունվի ամբողջությամբ և ամբողջությամբ էլ սերտվի։ Եթե դուք ասեք, որ չեք կարող հասկանալ այն՝ դրանում առկա ինչ-ինչ անհամապատասխանության պատճառով, ապա դրա մեղքը ձերն է, քանի որ դուք, ի տարբերություն ողջ խմբի, դեռևս հասու չեք եղել առաջնորդի խոսքում բովանդակված բարձրագույն և փրկարար ճշմարտություններին։ Ավելին, եթե լսելու լինենք ինչ-որ մի գուռուի խոսքը, ապա մի տարօրինակ տպավորություն է ծագում՝ չկա ո՛չ տրամաբանություն, ո՛չ էլ հետևողականություն։ Հաճախ թվում է, թե նա ինչ-որ անհասկանալի բան է ծամծմում՝ սկզբում ասում էր մեկ բան, իսկ մի երկու դարձվածքից հետո՝ դրան հակասողը, և այպես անվերջ։

աղանդԻրականում դրանում ևս խոր իմաստ կա։ Չէ՞ որ, եթե խոսքը տրամաբանված է, թեկուզև ամենախելահեղ կերպով, ապա այդ տրամաբանությանը հետևելու համար հարկ է լարել մտածողությունը։ Իսկ եթե անհասկանալի բան են խոսում, ապա կամքը լարելու կարիք չկա։ Միտումնավոր կերպով ձեզ ետ են վարժեցնում սեփական կամքից օգտվելուց։ Գիտակցությունը որսում է միայն ինչ-որ պատառիկներ, և դուք չեք նկատում այդ անհեթեթությունները։ Եթե դա տեղի է ունենում, ուրեմն, դուք բռնվել եք, դուք աղանդի անդամ եք։

Մարդկանց աղանդի մեջ են պահոմ նաև սարսափի (фобия)՝ մարդուն հանգիստ չտվող վիճակների միջոցով։ Շատերն ի ծնե ունեն նման սարսափ. մեկը վախենում է մկներից, մյուսը՝ բարձրությունից։ Իսկ աղանդավորներին ներշնչվում է խմբից դուրս գալու իռացիոնալ սարսափ. դուք ճիշտ ճանապարհ եք ոտք դրել, բայց եթե կրկին խոտորվեք, ապա ձեզ, ձեր հարազատների, ողջ մարդկության հետ սարսափելի բան կպատահի։ Այդ պատճառով մարդիկ խուճապի հասնող աստիճանի վախենում են դուրս գալ աղանդից։ Եթե հաշվի առնենք, որ նախկին կապերը խզված են, փողերն ու բնակարանը հանձնված են աղանդին, ապա կպարզվի, որ գնալու տեղ էլ չկա։ Մասնագիտությունն ու աշխատանքը կորսված են, ընկերներ չկան, ուրեմն էլ ո՞ւր վերադառնալ։ Մարդը դառնում է մասնագիտացված աղանդավոր։ Եվ որքան ավելի շատ բան է տրված աղանդին, այնքան ավելի է դա մարդուն պահում աղանդի մեջ՝ որքան ավելի շատ արժեքներ, կյանքի տարիներ են տրված աղանդին, այնքան ավելի դժվար է այնտեղից դուրս գալը։ 

Ըստ Ալեքսանդր Դվորկինի, «Տոտոլիտար աղանդներ» գրքույկի, Երևան, «Հայաստան», 2001

Կարդացեք նաև Տոտալիտար աղանդների 4 հիմնական հայտանիշերը. «Էզոթերիկ խզում» (IV)

Advertisements

Տոտալիտար աղանդների 4 հիմնական հայտանիշերը. «Էզոթերիկ խզում» (IV)

Սկիզբը՝ այստեղ

էզոթերիկ խզումԱղանդի մեջ մտնելիս, հավաքագրվելիս «Տրանսցենդենտալ մեդիտացիան»՝ իր կրոնի հետ կապ չունեցող, «գիտական մեթոդի» մասին անվճար նախնական դասախոսություն է անցկացնում: Այնուհետև, պարզվում է, որ պետք է ցուցակագրվել վճարովի կուրսերին: Մարդը վճարում է, և նրան ասում են, որ նա պետք է գա մի որոշակի տեղ և հետը բերի մի սպիտակ թաշկինակ, մի որևէ միրգ ու ծաղիկ: Մարդը գալիս է և հետը բերում այս ամենը: Տեղում պարզվում է, որ մութ սենյակում տեղակայված է զոհասեղանի նման մի բան, որտեղ դրված է Մահարիշի Մահեշի Յոգայի՝ «Տրանսցենդենտալ մեդիտացիայի» հիմնադրի (կամ նրա ուսուցչի՝ Դևա Գուռուի) նկարը, և մոմեր են վառվում: Հրավիրյալից վերցում են թաշկինակը, փռում են նկարի առջև, վրան դնում են միրգը, իսկ ծաղիկը՝ տալիս նրա ձեռքը: Ուսուցիչն ասում է, որ այժմ կսկսվի Հնդկաստանում ծագած ոչ մեծ մի էթնիկական արարողություն, և սկսում է կարդալ սանսկրիտերեն մի տեքստ, ինը հրավիրյալն, իհարկե, չի հասկանում: Այդ տեքստը գուռուին ուղղված աղոթք է, իսկ այն, ինչ նա բերել է՝ գուռուին մատուցված զոհաբերություն: Այդպիսով, ինքն էլ չիմանալով, մարդը մասնակցում է կռապաշտական զոհաբերությանը:

Յուրաքանչյուր կրոնական ավանդության մեջ գոյություն ունի աղոթք անելու մի որոշակի դիրք. կաթոլիները ձեռքերի որոշակի ձև են ընդունում, ուղղափառ (պրավոսլավ) քահանաները ձեռքերն առ երկինք են կարկառում, հինդուսները աղոթում են ձեռքերին ծաղիկ բռնած: Բայց այս մասին ոչ ոք չի հայտնում մարդուն, և նա աղոթում է առանց գիտակցելու, թե ինչ է անում:

Այնուհետև, ուսուցիչն ասում է. «Մոտեցեք ինձ, և ես ձեզ կասեմ ձեր անձնական մանթրան, որը բացի ձեզնից ուրիշ ոչ ոքի մոտ լինել չի կարող»: Մարդը խոնարհվում է դեպի նա, ու նա կամաց-կամաց շշնջում է, և նրան լսելու համար հրավիրյալը հայտնվում է ուսուցչին շատ մոտ, ծունկի եկած վիճակում…

Նրան հաղորդում են մանթրան (վանկը) և ասում, որ դա սարսափելի գաղտնիք է, և եթե նա այն արտասանի ուրիշ մարդկանց ներկայությամբ, մի սարսափելի աղետ կլինի: Այսինքն, մարդկանց պահում են վախի միջոցով: Բայց նախքան նրանց այդտեղ գալը, ոչ մի բանի մասին չեն նախազգուշացնում: Սա հենց «էզոթերիկ խզման», այսինքն՝ ըստ էության, կեղծիքի օրինակ է, երբ ասվում է մի բան, բայց ստացվում է մեկ ուրիշը:

Ինչ վերաբերում է մանթրային, ապա ամենազավեշտականն այն է, որ դրանք տրվում են աղանդին անդամակցվողի տարիքից կախված՝ համաձայն որոշակի աղյուսակի: Շատ լավ է ներգործում, երբ մարդուն հարցնում ես, թե ո՞ր տարիքում է աղանդ մտել և ապա հայտնում մանթրան: Պարզվում է, որ այն, ինչը նա մեծ գատղնիք է համարում, իրականում ընդհանուրի սեփականությունն է:

էզոթերիկ խզում«Էզոթերիկ խզում»ը առկա է նաև մունական հավաքագրման մեջ: Մունականները, փողոցներում դիմելով մարդկանց, նույնպես ասում են, որ իրենք ոչ թե կրոնական, այլ երիտասարդական, ուսանողական կազմակերպություն են: Նրանց համար գլխավորը ձեզ երկօրյա սեմինար քարշ տալն է, որպեսզի պահեն նաև երրորդ օրը և ընդհանրապես պահեն որքան կարելի է երկար: Դուք ծանոթանում եք մունականի հետ, և այդ համակրելի մարդը հրավիրում է ձեզ քաղաքից դուրս մի հաճելի վայրում անցկացվող սեմինարի՝ իր նման հաճելի երիտասարդ մարդկանց ընկերակցությամբ: Նրանք ձեզ կասեն, որ իրենք երիտասարդ իդեալիստներ են և պարզապես հավաքվում են՝ զրուցելու տարբեր բաների շուրջ. ինչպես ավելի լավ կարգավորել աշխարհը, ինչպես օգնել ամենքին:

Ընկնելով այնտեղ, մարդը սկզբում, հիրավի, ոչ մի բան չի լսում կրոնի մասին, ընդհանուր դարձվածքներ: Բայց ահա խոսքեր են սպրդում մարդկանց մասին, ովքեր արժանավայել բաներ են քարոզում, նաև այն մասին, որ այդ մարդիկ հաճախ ոչ ավանդական են, իսկ մենք թշնամաբար ենք վերաբերվում այն ամենին, ինչը մեզ ոչ ավանդական է թվում, քանի որ մեզ համար սովորական են հին արժեքները: Բայց եթե թարմ աչքով դիտենք, ապա կարող է պարզվել, որ հենց դա է մեզ պակասում: Այդ պատճառով ավելի լավ չէ, արդյոք, հրաժարվել այն ամենից, ինչ որ հին է, որպեսզի լավագույնս ընկալենք նորը…

Իսկ հետո կարող են լինել այլազան տարբերակներ: Քանի դեռ ոչ ոք մեր երկրում ըստ հարկի տեղյակ չէր Մունի մասին, նրանք ասում էին, որ գոյություն ունի Մուն անունով մի երևելի քարոզիչ, որը քրիստոնյա է, և որն իր կոչն է հղում ամենքին: Այնուհետև, եթե մարդն ընդունել է, և նրան համոզել են մնալ նաև հաջորդ (արդեն հնգօրյա) սեմինարին, նրան, աստիճանաբար, զգուշորեն հայտնում են, որ հայր Մունը լոկ պարզ մի քարոզիչ չէ: Նա բարեփոխիչ է, նա ցանկանում է փոխել աշխարհը, բարեփոխել քրիստոնեության որոշ հնացած բաներ:

Ենթադրենք, որ մարդը դա «կուլ տվեց»: Այդ դեպքում նրան համոզում են մասնակցել երկշաբաթյա սեմինարին, որի ընթացքում, աստիճանաբար, զգուշորեն հայտնում են, որ հայր Մունը ավելին է, քան բարեփոխիչը՝ նա մարգարե է: Ինչպես, օրինակ՝ Եղիան կամ Եղիսեն: Նա ծնվել է Արևելքում, ինչպես որ կանխատեսված է: Ասմական սեմինարում նորաթուխ հետևորդն արդեն լսում է «մեսիա» բառը: Նրան ասում են. «Ի՞նչ է մեսիան»: Քրիստոսը Մեսիա էր, և՝ ի՞նչ: Նա շփվում էր խաժամուժի հետ, ճամփորդում իշուկով, աղքատ էր, ի վերջո, թույլ տվեց Իրեն խաչել: Իսկ ճշմարիտ մեսիան պետք է ճամփորդի «Մերսեդեսով», ուղևորություն կատարի «Բոյինգով», հանդիպումներ ունենա նախագահների հետ: Հենց այստեղ էլ ի հայտ է գալիս Մունի կերպարը՝ իր ողջ վեհությամբ, բայց հենց այդ ընթացքում մարդու ուղեղմ այն աստիճան լվացված է լինում, որ նա այլևս ընդունակ չի լինում քննադատաբար մոտենալու այդ ամենին: Սա հենց «էզոթերիկ խզումն» է. ձեզ հրավիրել էին մի կազմակերպություն, բայց դուք հայտվեցիք մի բոլորովին այլ կազմակերպության մեջ:

10991049_796909727052247_954274857510343034_nՓողոցներում հավաքագրող մարդիկ ստում են միանգամայն գիտակցաբար, բայց ինչպես իրենք են համարում, դա անում են ձեր օգտի համար: Ինքը՝ Մունը, դա կոչում է «երկնային խաբեություն»: Որպեսզի դուք մունականներին փող տաք, ձեզ կխխաբեն, կասեն, օրինակ՝ որ հավքված դրամը տրվելու է Աֆրիկայի սովյալներին, բայց իրականում այն հանձնվելու է Մունի կազմակերպությանը: Սակայն նա, ում դուք դրամ եք տվել, վստահ է, որ դրանով դուք փրկվելու հնարավորություն եք վաստակում: Այնպես որ ձեզ խաբելն օգտակար է ձեզ համար: Իսկ եթե խաբեությամբ հաջողվի ձեզ կազմակերպություն քարշ տալ, ապա ավելի լավ ձեզ համար:

Աղանդի շատ նախկին անդամներ պատմում են, որ խիստ վրդեվվել էին՝ պարզելով այդ խաբեությունը: Նրանց հարցրին՝ ինչո՞ւ էիք գաղնի պահում ձեր մունական լինելու հանգամանքը, պատասխանել են. «Բայց դա ձեր իսկ օգտի համար է արվել: Ձեր ուղեղները լվացված են եղել (օրինակ՝ չարանենգ մամուլի միջոցով), և դուք բոլորովին ընդունակ չէիք տեղեկություններ ընդունելու: Հիմա դուք հասկանո՞ւմ եք, որ մենք այդ ամենն արել ենք ձեր օգտի համար»: Իրականում այստեղ միայն մեկ իմաստ կա՝ նպատակն արդարացնում է միջոցները:

Ըստ Ալեքսանդր Դվորկինի, «Տոտոլիտար աղանդներ» գրքույկի, Երևան, «Հայաստան», 2001

Կարդացեք նաև Աղանդները ստեղծում են կեղծ ընտանեկան արժեքների մթնոլորտ

Տոտալիտար աղանդների 4 հիմնական հայտանիշերը. Մեթոդ (III)

Սկիզբը՝ այստեղ

աղանդ, մեթոդՄեթոդն այն է, ինչն առաջնորդին առաջնորդ է դարձնում: Դա նրա հայտնագործությունն է, որով նա սկսում է աշխարհի նվաճումը: Մեթոդը պետք է լինի պարզ, հասանելի, համընդգրկուն, բայց և դրա բանալիները պետք է մշտապես գտնվեն գուռուի կամ կազմակերպության ձեռքում: Այդ մեթոդը լիարժեք կերպով՝ մինչև վերջ, անփոխանցելի է: Կազմակերպությունից դուրս այն կիրառելի չէ, դրա բանալիները շարունակում են մնալ կազմակերպության ձեռքում:

Ինչ վերաբերում է պարզությանն ու մատչելիությանը, ապա այստեղ ամեն բան հասկանալի է՝ մենք ապրում ենք հրահանգների (инструкция) դարում, որոնցում ամեն բան չափագրված է: Օրինակ, մարդը գնում է մի փաթեթ, բացում այն, բաժակի մեջ դատարկում դրա պարունակությունը, վրան ջուր ավելացնում և խմում: «Դրախտային վայելք»… Սա հենց «լուծվող կրոնականությունն» է: Ցանկացած աղանդ առաջարկում է նման պարզ հրահանգներ, այսպիսի պարզ դեղատոմս՝ եկեք մեզ մոտ, մենք ձեզ կսովորեցնենք անել այսինչը և այնինչը, և դուք հասու կլինեք: Ինչի՞ն: Ահա այստեղից էլ սկիզբ է առնում ցանկացած աղանդի մեթոդը, նրա համապարփակությունը, համընդգրկությունը: Վերցրեք ցանկացած աղանդավորական (ինչպես օրինակ՝ «Աում Սինրիկեի») թերթիկ և կկարդաք, որ աղանդին անդամագրվելը բարելավում է առողջությունը, զարգացնում ինտելեկտը, հաջողություն է բերում, սովորեցնում է լևիտացիա անել (թռչել օդում), մուտք գործել անհավատալի երանության վիճակի մեջ, հասնել փրկության:

Բերեմ մեկ այլ բնութագրական օրինակ: Ձեզնից շատերը լսած կլինեն «Տրանսցենդենտալ մեդիտացիա» անունը կրող աղանդի մասին: Նրանք Շելկովում մի գործարան ունեն, որտեղ կուռքի զոհաբերման բլիթներ են պատրաստում, որոնք մարդիկ ուտում են՝ առանց որևէ բան կասկածելու: Օմսկից ստացված տեղեկության համաձայն, «Տրանսցենդենտալ մեդիտացիա»-ն առաջարկել է այնտեղ՝ «Մահարիշիի Համալսարանի» կողմից մի մեծ համակարգչային կենտրոն կառուցել:

Այսպիսով, աղանդի ներկայացուցիչները ասում են, որ կրոնի հետ ոչ մի կապ չունեն, որ տրանսցենդենտալ մեդիտացիան գիտականորեն ապացուցված մեթոդ է, գրաֆիկներ ու սխեմաներ են ցուցադրում (ինչը Ռուսաստանում հատկապես մեծ հաջողություն է ունենում) և ուսուցանում են որոշակի մանթրա՝ վանկ կամ մի երկու բառ արտասանել տևականորեն՝ քսան րոպե, առավոտյան և երեկոյան: Դրա արդյունքում, համաձայն իրենց խոստման, դուք կստանք ամեն ինչ՝ կբարելավվի առողջությունը, կաճի ինտելեկտուալ գործակիցը, հաջողության կհասնեք աշխատանքում: Եթե յուրաքանչյուր ձեռնարկության աշխատավորների 20%-ը առավոտյան և երեկոյան մեդիտացիա անի, ապա արտադրանքի թողարկման ծավալը կաճի մի քանի անգամ: Եթե քաղաքային բնակչության 10-15%-ը մեդիտացիա անի, ապա կանհետանա հանցավորությունը և սկիզբ կառնի բարգավաճումը, իսկ եթե մեդիտացիան տարածվի ողջ երկրում, ապա վերջինս այնպիսի զինված ուժեր կունենա, որ ոչ ոք երբեք չի հարձակվի, իսկ եթե ողջ աշխարհը մեդիտացիա անի, ապա նրանում կթագավորի հավիտենական խաղաղությունը և համերաշխությունը…

աղանդ, մեթոդՍայենթոլոգիական մեթոդը սկզբից շատ պարզ է թվում: Հաբարդի ուսմունքի համաձայն, կյանքի ընթացքում մեր հոգու մեջ նստվածք են տալիս ինչ-ինչ բացասական հետքեր՝ էնգրամներ: Հենց դրանք են կյանքում մեր ունեցած բոլոր անախորժությունների պատճառը: Մրսել ես՝ ուրեմն գործել է ինչ-որ էնգրամ, ողնաշարդ է ցավում՝ նույնպես էնգրամն է, վիճել ես կնոջդ հետ՝ կրկին էնգրամն է: Եվ այսպես անսահմանորեն: Հարկ է ջնջել այդ էնգրամները, և մարդը իսկական գերմարդ կդառնա, կվերադառնան հաջողությունը, առողջությունը, ձեռք կբերի անհավանական ֆիզիկական ուժ, մի խոսքով՝ ամեն բան, ինչ ցանկանում ես:

Մեթոդի բանալին մնում է աղանդի ձեռքում: Դուք ցուցակագրվում եք առաջին կուրսի (դասընթացի) համար, որն արժե, օրինակի համար, 70 դոլար, և անցնում եք այն, բայց պարզվում է, որ դուք դույզն ինչ առաջխաղացման չեք գնացել: Ձեզ պատասխանում են՝ բայց սա դեռ սկիզբն է, իսկ ամենահետաքրքրականը երկրորդ կուրսում է: Հետո՝ երրորդ կուրս, չորրորդ, հինգերորդ: Դա նմանվում է ավանակի դնչի առաջ կախված գազարին, որի հետևից նա պետք է շարունակի վազել, բայց բռնել այն անկարելի է: Տիրում է մի այնպիսի վիճակ, որ մնացել է շատ քիչ մեդիտացիա անել կամ ևս մեկ կուրս անցնել, կամ խմբի մեջ ներգրավել ևս այսինչ թվով հետևորդներ, և մտածում ես. չէ՞ որ արդեն այդքան ճանապարհ ես անցել… Այսպիսի մեթոդի օգնությամբ ձեզ ամուր պահում են կարթից կախված:

Շարունակությունը՝ հաջորդիվ

Ըստ Ալեքսանդր Դվորկինի, «Տոտոլիտար աղանդներ» գրքույկի, Երևան, «Հայաստան», 2001

Կարդացեք նաև Հրաշքներն աղանդներում կամ Սատանայի հզոր զենքերից մեկը

Տոտալիտար աղանդների 4 հիմնական հայտանիշերը. «Գուռուիզմ» (I)

գուռու/առաջնորդԲառարաններում աղանդները սահմանվում են մոտավորապես այսպես. աղանդը հարաբերականորեն ոչ մեծ կրոնական խումբ է, որը գործում է երկրի հիմնական եկեղեցիներից անկախ: Այս սահմանումն այնքան էլ դիպուկ չէ, քանզի այն զուտ սոցիոլոգիական է: Եթե առաջնորդվենք այսպիսի սահմանումով, ապա օրինակ, Ֆրանսիայում Ուղղափառությունը կարող է միանգամայն համապատասխանել աղանդ հասկացությանը:

Սարկավագ Անդրեյ Կուրաևը իր «Սատանիզմը մտավորականության համար» գրքում տալիս է աղանդի աստվածաբանական սահմանումը. «Աղանդավորական է համարվում ցանկացած կրոնական գործունեություն, որն իրականացվում է Եկեղեցուց դուրս և ուղղված է նրա դեմ:

Սրա հետ մեկտեղ պետք է անմիջապես 2 ճշգրտում անել:

Նախ, պետք է ճշտել, որ ոչ մի աստվածաբան կամ եպիսկոպոս չի կարող գծել Եկեղեցու հստակ սահմանները: Եկեղեցին կյանք է Աստծո մեջ, կյանք Քրիստոսում: Ցանկացած բժիշկ գիտի, թե որքան դժվար է որոշել կյանքի ու մահվան սահմանը: Կենսաբանը հասկանում է, որ կենդանականի ու անկենդանականի միջև սահմանն այն աստիճան ակնհայտ չէ, որքան դա կարող է թվալ կենսաբանության ֆակուլտետի առաջին կուրսի ուսանողին: Եվ, այնուամենայնիվ, հասկանալի է, որ ճանապարհին փռվող ասֆալտը կենդանի մատերիա չէ: Նմանապես ակնհայտ է, որ «Աում Սինրիկյեն» կամ «Ագնի յոգան» քրիստոնեություն չէ, դա այն է, ինչ գտնվում է Քրիստոսի Եկեղեցուց դուրս:

Երկրորդ անհրաժեշտ ճշգրտումը. աղանդ չեն բուդիզմը կամ հինդուիզմը, որոնք ի հայտ են եկել մինչև Ավետարանը և նրան չեն ընդդիմանում: Բայց աղանդ են նեոբուդդիզմը (նորատեսակ բուդդիզմը) և նեոհինդուիզմը, որոնք փորձում են արևմտյան աշխարհում վերածնել ոչ ավետարանական կրոնականությունը, և հաստատվել են քրիստոնեության հետ ակնհայտ ու անխուսափելի պայքարում»:

Համաձայն արևմտյան կրոնագիտության, տոտալիտար աղանդների համար հայտանշական են 4 հիմնական հայտանիշեր:

1. Գուռուի (առաջնորդի) առկայություն՝ «Գուռուիզմ»

գուռու/առաջնորդԱղանդի մեջ ամեն բան սկիզբ է առնում առաջնորդից և ավարտվում է նրանով, որ ամեն ինչ պարփակվում է նրանում: Աղանդի մեջ, բացի առաջնորդից (նրա հետ կապից, ինչպես որ աղանդավորներն են այն պատկերացնում), որևէ կապ Աստծո հետ չկա և չի կարող լինել: Մեծ թվով աղանդներ քայքայվում են գուռուի մահից հետո, իսկ եթե դա տեղի չի ունենում, ապա կամ դրանցում հայտնվել է ժառանգորդ գուռու (հիշենք՝ «Ստալինն այսօրվա Լենինն է»), կամ ինքը կազմակերպությունն է իր վրա վերցնում այդ դերը: Կազմակերպության աճի հետ հայտնվում են գուռուի բազում օգնականներ, «մերձավոր անձինք», ովքեր շարքային աղանդավորների համար «փոքրիկ գուռուների» դեր են խաղում: Նրանք նմանակում են գուռուին, իսկ աղանդավորները՝ նրանց: Այսպիսի բրգաձև կառույցն ապահովում է կազմապերպության մեջ կառավարելիության խստությունն ու միօրինակությունը:

Շարունակությունը՝ այստեղ

Ըստ Ալեքսանդր Դվորկինի, «Տոտոլիտար աղանդներ» գրքույկի, Երևան, «Հայաստան», 2001

Կարդացեք նաև Ով վերահսկում է մարդու լեզուն, նա վերահսկում է նաև նրա գիտակցությունը