Զգուշացում Կունդալինի յոգայի միջոցով հոգևոր ապրումներ փնտրողների համար

Ուղղափառ ասկետիզմում Կունդալինիի ուժը արթնացնելու միջոցով հոգևոր քաղցրություն  փնտրելը գնահատվում է որպես «անառակաբարո թովչանք»:

Կունդալինի յոգա«Կունդալինիի ուժը» յոգայի գրականության մեջ սովորաբար կոչվում է «օձային», սեռական ուժ, որը գտնվում է պոչուկի շրջանում և արթնանալուն պես տեղաշարժվում է ողնասյունով: Ահա այդ վիճակի և դրա հետևանքների բնորոշիչ նկարագրությունը. «36-ամյա տնային տնտեսուհի և երկու երեխաների մայր Բոդիլ Մորգենսենը այցելում է մեդիտացիայի կենտրոն, որտեղ նրան բացվում է մուտք դեպի մանտրա, որն իր ուսուցչի խոսքերով, հայտնվել է իրեն ներշնչման միջոցով (անունից պարզ է, որ խոսքը հնդուիստական աստվածության մասին է): Continue reading

Պաշտպանենք մեր մերձավորներին հույզերի հմուտ վաճառականներից

15409733_1251013724955092_1156281724_o    Ի՞նչ է աղանդը կամ ո՞վքեր են աղանդավորներ… Այս հարցին են անդրադարձել «Աղանդ» (“Секта”) գեղարվեստական ֆիլմի հեղինակները (ռեժիսոր` Վալերի Դևատիլով):

    Ֆիլմը պատմում է, թե ինչպես մարդը կյանքի դժվար պահերին խաբվելով, կարող է սփոփանք գտնել անծանոթ մարդկանց շրջապատում, ովքեր խոսում են միայն «սիրո և ճշմարտության» մասին: Իսկ ավելի ուշ նա գիտակցում է, թե ինչ է իրականում թաքնված այդ «սիրո և ճշմարտության» ետևում… Continue reading

Համակարգը մշտապես ճիշտ է. եթե այն չի աշխատում, մեղավորը մարդն է

աղանդԱղանդավորական յուրաքանչյուր համակարգ իդեալական համակարգ է (հիշենք՝«Մարքսի ուսմունքն ամենազոր է, քանի որ ճշմարիտ է»), այն պետք է գործի 100%-ով, իսկ եթե չի գործում, մեղքը ձեզ վրա է ընկնում։ Ասենք, դուք սայենթոլոգիական մեթոդի օգնությամբ փորձել եք ձերբազատվել ամաչկոտությունից և դա ստացվել է, ուրեմն՝ փառք մեթոդին։ Եթե դուք չեք ձերբազատվել, ամեն դեպքում փառք մեթոդին, իսկ ձեր չձերբազատվելու պատճառը ձեր մեջ փնտրեք։ Մեղքը ձերն է, ուրեմն գտեք, թե ի՞նչն է պատճառը, ինչո՞ւ մեթոդը ձեզ վրա չի ազդում։ Կրեք ձեր պատիժը, ապրեք խոստացված ռեժիմով, քանի դեռ մեթոդը չի ներգործել։

Շվեդական «Կյանքի խոսք» աղանդում (այժմ այն տարբեր անվանումներով ողողել է Ռուսաստանի հյուսիս-արևելքը) ասում են, որ յուրաքանչյուր խոսք օժտված է ստեղծագործական ուժով։ Դուք մի խոսք եք ասել, ուրեմն՝ կլինի այդ խոսքի համեմատ։ Ասենք, ձեզ վրա ձեռք են դրել՝ բժշկություն կատարելու նպատակով, բայց դուք չեք բժշկվել, այնուամենայնիվ, դուք պետք է ասեք, որ բժշկվել եք, քանի որ եթե ասեք որ չեք բժշկվել, ապա միևնույն է՝ ձեր սեփական խոսքով դուք երբեք չեք բժշկվի։

Այսպիսին է նաև նրանց մոտեցումը խոստովանությանը, թեպետ նրանց խոստովանությունը մեր հասկացած խոստովանությունը չէ, այլ ավելի շուտ՝ «հակադարձ խոստովանություն»։ Եթե ասեք, որ մեղավոր եք, կնշանակի, որ դուք հենց այդպիսին եք, ուստի պետք է խոստովանեք, որ դուք հիանալի եք, որ դուք սուրբ եք։ Կարելի է չասել, թե այդ դեպքում մեղքի ինչ հսկայական բեռ է ընկնում մարդու վրա, որը չի կարող չգիտակցել իր մեղսականությունը, բայց այլ «սրբերի» օրինակով տեսնում է, որ այն չպետք է լինի։ Իսկ մեղքի բարդույթը մարդուն ձեռնածու կամ կառավարելի դարձնելու ամենաարդյունավետ լծակներից մեկն է։

Առաջնորդի ցանկացած խոսք պետք է ընդունվի ամբողջությամբ և ամբողջությամբ էլ սերտվի։ Եթե դուք ասեք, որ չեք կարող հասկանալ այն՝ դրանում առկա ինչ-ինչ անհամապատասխանության պատճառով, ապա դրա մեղքը ձերն է, քանի որ դուք, ի տարբերություն ողջ խմբի, դեռևս հասու չեք եղել առաջնորդի խոսքում բովանդակված բարձրագույն և փրկարար ճշմարտություններին։ Ավելին, եթե լսելու լինենք ինչ-որ մի գուռուի խոսքը, ապա մի տարօրինակ տպավորություն է ծագում՝ չկա ո՛չ տրամաբանություն, ո՛չ էլ հետևողականություն։ Հաճախ թվում է, թե նա ինչ-որ անհասկանալի բան է ծամծմում՝ սկզբում ասում էր մեկ բան, իսկ մի երկու դարձվածքից հետո՝ դրան հակասողը, և այպես անվերջ։

աղանդԻրականում դրանում ևս խոր իմաստ կա։ Չէ՞ որ, եթե խոսքը տրամաբանված է, թեկուզև ամենախելահեղ կերպով, ապա այդ տրամաբանությանը հետևելու համար հարկ է լարել մտածողությունը։ Իսկ եթե անհասկանալի բան են խոսում, ապա կամքը լարելու կարիք չկա։ Միտումնավոր կերպով ձեզ ետ են վարժեցնում սեփական կամքից օգտվելուց։ Գիտակցությունը որսում է միայն ինչ-որ պատառիկներ, և դուք չեք նկատում այդ անհեթեթությունները։ Եթե դա տեղի է ունենում, ուրեմն, դուք բռնվել եք, դուք աղանդի անդամ եք։

Մարդկանց աղանդի մեջ են պահոմ նաև սարսափի (фобия)՝ մարդուն հանգիստ չտվող վիճակների միջոցով։ Շատերն ի ծնե ունեն նման սարսափ. մեկը վախենում է մկներից, մյուսը՝ բարձրությունից։ Իսկ աղանդավորներին ներշնչվում է խմբից դուրս գալու իռացիոնալ սարսափ. դուք ճիշտ ճանապարհ եք ոտք դրել, բայց եթե կրկին խոտորվեք, ապա ձեզ, ձեր հարազատների, ողջ մարդկության հետ սարսափելի բան կպատահի։ Այդ պատճառով մարդիկ խուճապի հասնող աստիճանի վախենում են դուրս գալ աղանդից։ Եթե հաշվի առնենք, որ նախկին կապերը խզված են, փողերն ու բնակարանը հանձնված են աղանդին, ապա կպարզվի, որ գնալու տեղ էլ չկա։ Մասնագիտությունն ու աշխատանքը կորսված են, ընկերներ չկան, ուրեմն էլ ո՞ւր վերադառնալ։ Մարդը դառնում է մասնագիտացված աղանդավոր։ Եվ որքան ավելի շատ բան է տրված աղանդին, այնքան ավելի է դա մարդուն պահում աղանդի մեջ՝ որքան ավելի շատ արժեքներ, կյանքի տարիներ են տրված աղանդին, այնքան ավելի դժվար է այնտեղից դուրս գալը։ 

Ըստ Ալեքսանդր Դվորկինի, «Տոտոլիտար աղանդներ» գրքույկի, Երևան, «Հայաստան», 2001

Կարդացեք նաև Տոտալիտար աղանդների 4 հիմնական հայտանիշերը. «Էզոթերիկ խզում» (IV)

Աղանդներում տիրում է արժեքների փոփոխված համակարգ, եթե ընդունվում են միայն ներխմբային արժեքները

փոփոխված արժեքներԱյսպիսով, մենք նշեցինք տոտալիտար աղանդների 4 հայտանիշերը: Դրանցից յուրաքանչյուրի մասին կարելի է շատ երկար խոսել: Մասնավորպես, շատ հայտանիշեր ունեն կադրային տիպի կազմակերպությունները՝ միասնական լեզու (աղանդավորական ժարգոն), մեկուսացում ողջ արտաքին աշխարհից, արժեքային համակարգի փոփոխություն՝ այնպես, որ ընդունելի են լինում միայն ներխմբային արժեքները: Օրինակ, «Հերբալայֆ»-ում ես դիտարկել եմ այսպիսի մի պատկեր. «Մեր կազմակերպությունը ձեզ է նվիրում բացարձակապես անվճար մի նվեր»: Սրան ի պատասխան բոլորը խանդավառված ծափահարում են և «ուռա» գոռում: Դրան հետևում է միանգամայն բնութագրական մի վերջաբան. «Այդ նվերը… թող ոտքի կանգնեն այն երջանիկները, ովքեր ճանաչում են Մարկ Քեթլինին (անունը ես եմ հորինել – Ա. Դ.), ով է նրան տեսել (կանգնում են 2-ը): Թող կանգնեն ձեզանից նրանք, ովքեր լսել են նրան ձայներիզով (կանգնում են մի քանիսը): Մեր կազմակերպությունը ձեզ է նվիրում անհավանական, ցնցող մի նվեր: Դուք չեք հավատա ձեր ականջներին, երբ լսեք, թե ինչ նվեր է տալիս ձեզ մեր կազմակերպությունը: Այժմ դիստրիբյուտորների (տարածողների) դասընթացում հեռախոսով ձեզ 20 րոպե տևողությամբ համապատասխան հրահանգներ կտա Մարկ Քեթլինը՝ մի մեծ ու անգերագնագատելի դիստրիբյուտոր, որն այսինչ քանակի Արտադրանք է տարածել»:

Կարող եք պատկերացնել՝ մարդիկ լաց էին լինում: Սրահում տեղի էր ունենում անհավանական մի բան՝ հեկեկոց, ծափահարություն: Սա էլ հենց արժեքների փոփոխված համակարգն է, որտեղ բոլորին անծանոթ Մարկ Քեթլինն աստվածացման առարկա է դարձվում: Նույնը վերաբերում է առաջին հայտանիշին՝ առաջնորդությանը, քանզի առաջնորդությունը գործում է բոլոր մակարդակներում: Ինքը՝ առաջնորդը՝ նորաստեղծ աղանդի ցանկացած գուռու, հիանալիորեն հասկանում է, որ եթե ինքն ուզում է պահպանել իշխանությունը, ապա պետք է հեռու մնա աղանդի անդամներից՝ ինչ-որ դիստանցիա պահպանի: Պետք է հնարավորինս քիչ երևա, հակառակ դեպքում բոլորը կտեսնեն, որ նա ապրում է սովորական մարդու կյանքով: Ավելի լավ է փոքրիկ առաջորդներ ունենալ, որոնք գուռուի մերձավորներից կլինեն, բայց որոնց կարելի է շոշափել, իսկ նրանք անմիջականորեն շփվում են բարձրագույն արժեքներիի հետ, ուստի և նրանց միջոցով կարելի կլինի «շոշափել» անձամբ գուռուին:

Այս համակարգը շատ լավ է աշխատում վերից վար ուղղությամբ: «Քրիստոսի Եկեղեցում» գոյություն ունի խրատատու-դաստիարակի համակարգը. աղանդի անդամներից յուրաքանչյուրն ունի իր խրատատուն: Այդ խրատատուն մարդ է, որին դուք պետք է հնազանդվեք անառարկելիորեն: Դուք պետք է հանդիպեք նրան շաբաթական մի քանի անգամ և հաշվետվություն տաք նրան այն ամենի մասին, ինչ ձեզ հետ տեղի է ունեցել: Դուք ամեն բանում՝ անգամ մանրուքներում, պետք է նմանակեք նրան:

Յուրաքանչյուր խրատատու իր խրատատուն ունի, որին նա նույն կերպ հնազանդվում է և որին նա պետք է նմանակի: Այսպիսի բուրգը իր վերնախավով հենվում է աղանդի հիմնադրին՝ Կիպա Մակինային՝ բոլոր խրատատուների միակ խրատատուին: Ստացվում է, որ կազմակերպությունը բաղկացած է հազարավոր փոքրիկ կիպ մասնիկներից, քանի որ նմանակումն ընթանում է վարից վեր՝ յուրաքանչյուր խրատատու նմանակում է իր խրատատուին: Սա ինքնատիպ հոգևոր պատճենում է  (клонирование): Իսկ ամբողջական առումով սա գուռուական համակարգ է:

Ըստ Ալեքսանդր Դվորկինի, «Տոտոլիտար աղանդներ» գրքույկի, Երևան, «Հայաստան», 2001

Կարդացեք նաև Աղանդները ստեղծում են կեղծ ընտանեկան արժեքների մթնոլորտ

Տոտալիտար աղանդների 4 հիմնական հայտանիշերը. «Էզոթերիկ խզում» (IV)

Սկիզբը՝ այստեղ

էզոթերիկ խզումԱղանդի մեջ մտնելիս, հավաքագրվելիս «Տրանսցենդենտալ մեդիտացիան»՝ իր կրոնի հետ կապ չունեցող, «գիտական մեթոդի» մասին անվճար նախնական դասախոսություն է անցկացնում: Այնուհետև, պարզվում է, որ պետք է ցուցակագրվել վճարովի կուրսերին: Մարդը վճարում է, և նրան ասում են, որ նա պետք է գա մի որոշակի տեղ և հետը բերի մի սպիտակ թաշկինակ, մի որևէ միրգ ու ծաղիկ: Մարդը գալիս է և հետը բերում այս ամենը: Տեղում պարզվում է, որ մութ սենյակում տեղակայված է զոհասեղանի նման մի բան, որտեղ դրված է Մահարիշի Մահեշի Յոգայի՝ «Տրանսցենդենտալ մեդիտացիայի» հիմնադրի (կամ նրա ուսուցչի՝ Դևա Գուռուի) նկարը, և մոմեր են վառվում: Հրավիրյալից վերցում են թաշկինակը, փռում են նկարի առջև, վրան դնում են միրգը, իսկ ծաղիկը՝ տալիս նրա ձեռքը: Ուսուցիչն ասում է, որ այժմ կսկսվի Հնդկաստանում ծագած ոչ մեծ մի էթնիկական արարողություն, և սկսում է կարդալ սանսկրիտերեն մի տեքստ, ինը հրավիրյալն, իհարկե, չի հասկանում: Այդ տեքստը գուռուին ուղղված աղոթք է, իսկ այն, ինչ նա բերել է՝ գուռուին մատուցված զոհաբերություն: Այդպիսով, ինքն էլ չիմանալով, մարդը մասնակցում է կռապաշտական զոհաբերությանը:

Յուրաքանչյուր կրոնական ավանդության մեջ գոյություն ունի աղոթք անելու մի որոշակի դիրք. կաթոլիները ձեռքերի որոշակի ձև են ընդունում, ուղղափառ (պրավոսլավ) քահանաները ձեռքերն առ երկինք են կարկառում, հինդուսները աղոթում են ձեռքերին ծաղիկ բռնած: Բայց այս մասին ոչ ոք չի հայտնում մարդուն, և նա աղոթում է առանց գիտակցելու, թե ինչ է անում:

Այնուհետև, ուսուցիչն ասում է. «Մոտեցեք ինձ, և ես ձեզ կասեմ ձեր անձնական մանթրան, որը բացի ձեզնից ուրիշ ոչ ոքի մոտ լինել չի կարող»: Մարդը խոնարհվում է դեպի նա, ու նա կամաց-կամաց շշնջում է, և նրան լսելու համար հրավիրյալը հայտնվում է ուսուցչին շատ մոտ, ծունկի եկած վիճակում…

Նրան հաղորդում են մանթրան (վանկը) և ասում, որ դա սարսափելի գաղտնիք է, և եթե նա այն արտասանի ուրիշ մարդկանց ներկայությամբ, մի սարսափելի աղետ կլինի: Այսինքն, մարդկանց պահում են վախի միջոցով: Բայց նախքան նրանց այդտեղ գալը, ոչ մի բանի մասին չեն նախազգուշացնում: Սա հենց «էզոթերիկ խզման», այսինքն՝ ըստ էության, կեղծիքի օրինակ է, երբ ասվում է մի բան, բայց ստացվում է մեկ ուրիշը:

Ինչ վերաբերում է մանթրային, ապա ամենազավեշտականն այն է, որ դրանք տրվում են աղանդին անդամակցվողի տարիքից կախված՝ համաձայն որոշակի աղյուսակի: Շատ լավ է ներգործում, երբ մարդուն հարցնում ես, թե ո՞ր տարիքում է աղանդ մտել և ապա հայտնում մանթրան: Պարզվում է, որ այն, ինչը նա մեծ գատղնիք է համարում, իրականում ընդհանուրի սեփականությունն է:

էզոթերիկ խզում«Էզոթերիկ խզում»ը առկա է նաև մունական հավաքագրման մեջ: Մունականները, փողոցներում դիմելով մարդկանց, նույնպես ասում են, որ իրենք ոչ թե կրոնական, այլ երիտասարդական, ուսանողական կազմակերպություն են: Նրանց համար գլխավորը ձեզ երկօրյա սեմինար քարշ տալն է, որպեսզի պահեն նաև երրորդ օրը և ընդհանրապես պահեն որքան կարելի է երկար: Դուք ծանոթանում եք մունականի հետ, և այդ համակրելի մարդը հրավիրում է ձեզ քաղաքից դուրս մի հաճելի վայրում անցկացվող սեմինարի՝ իր նման հաճելի երիտասարդ մարդկանց ընկերակցությամբ: Նրանք ձեզ կասեն, որ իրենք երիտասարդ իդեալիստներ են և պարզապես հավաքվում են՝ զրուցելու տարբեր բաների շուրջ. ինչպես ավելի լավ կարգավորել աշխարհը, ինչպես օգնել ամենքին:

Ընկնելով այնտեղ, մարդը սկզբում, հիրավի, ոչ մի բան չի լսում կրոնի մասին, ընդհանուր դարձվածքներ: Բայց ահա խոսքեր են սպրդում մարդկանց մասին, ովքեր արժանավայել բաներ են քարոզում, նաև այն մասին, որ այդ մարդիկ հաճախ ոչ ավանդական են, իսկ մենք թշնամաբար ենք վերաբերվում այն ամենին, ինչը մեզ ոչ ավանդական է թվում, քանի որ մեզ համար սովորական են հին արժեքները: Բայց եթե թարմ աչքով դիտենք, ապա կարող է պարզվել, որ հենց դա է մեզ պակասում: Այդ պատճառով ավելի լավ չէ, արդյոք, հրաժարվել այն ամենից, ինչ որ հին է, որպեսզի լավագույնս ընկալենք նորը…

Իսկ հետո կարող են լինել այլազան տարբերակներ: Քանի դեռ ոչ ոք մեր երկրում ըստ հարկի տեղյակ չէր Մունի մասին, նրանք ասում էին, որ գոյություն ունի Մուն անունով մի երևելի քարոզիչ, որը քրիստոնյա է, և որն իր կոչն է հղում ամենքին: Այնուհետև, եթե մարդն ընդունել է, և նրան համոզել են մնալ նաև հաջորդ (արդեն հնգօրյա) սեմինարին, նրան, աստիճանաբար, զգուշորեն հայտնում են, որ հայր Մունը լոկ պարզ մի քարոզիչ չէ: Նա բարեփոխիչ է, նա ցանկանում է փոխել աշխարհը, բարեփոխել քրիստոնեության որոշ հնացած բաներ:

Ենթադրենք, որ մարդը դա «կուլ տվեց»: Այդ դեպքում նրան համոզում են մասնակցել երկշաբաթյա սեմինարին, որի ընթացքում, աստիճանաբար, զգուշորեն հայտնում են, որ հայր Մունը ավելին է, քան բարեփոխիչը՝ նա մարգարե է: Ինչպես, օրինակ՝ Եղիան կամ Եղիսեն: Նա ծնվել է Արևելքում, ինչպես որ կանխատեսված է: Ասմական սեմինարում նորաթուխ հետևորդն արդեն լսում է «մեսիա» բառը: Նրան ասում են. «Ի՞նչ է մեսիան»: Քրիստոսը Մեսիա էր, և՝ ի՞նչ: Նա շփվում էր խաժամուժի հետ, ճամփորդում իշուկով, աղքատ էր, ի վերջո, թույլ տվեց Իրեն խաչել: Իսկ ճշմարիտ մեսիան պետք է ճամփորդի «Մերսեդեսով», ուղևորություն կատարի «Բոյինգով», հանդիպումներ ունենա նախագահների հետ: Հենց այստեղ էլ ի հայտ է գալիս Մունի կերպարը՝ իր ողջ վեհությամբ, բայց հենց այդ ընթացքում մարդու ուղեղմ այն աստիճան լվացված է լինում, որ նա այլևս ընդունակ չի լինում քննադատաբար մոտենալու այդ ամենին: Սա հենց «էզոթերիկ խզումն» է. ձեզ հրավիրել էին մի կազմակերպություն, բայց դուք հայտվեցիք մի բոլորովին այլ կազմակերպության մեջ:

10991049_796909727052247_954274857510343034_nՓողոցներում հավաքագրող մարդիկ ստում են միանգամայն գիտակցաբար, բայց ինչպես իրենք են համարում, դա անում են ձեր օգտի համար: Ինքը՝ Մունը, դա կոչում է «երկնային խաբեություն»: Որպեսզի դուք մունականներին փող տաք, ձեզ կխխաբեն, կասեն, օրինակ՝ որ հավքված դրամը տրվելու է Աֆրիկայի սովյալներին, բայց իրականում այն հանձնվելու է Մունի կազմակերպությանը: Սակայն նա, ում դուք դրամ եք տվել, վստահ է, որ դրանով դուք փրկվելու հնարավորություն եք վաստակում: Այնպես որ ձեզ խաբելն օգտակար է ձեզ համար: Իսկ եթե խաբեությամբ հաջողվի ձեզ կազմակերպություն քարշ տալ, ապա ավելի լավ ձեզ համար:

Աղանդի շատ նախկին անդամներ պատմում են, որ խիստ վրդեվվել էին՝ պարզելով այդ խաբեությունը: Նրանց հարցրին՝ ինչո՞ւ էիք գաղնի պահում ձեր մունական լինելու հանգամանքը, պատասխանել են. «Բայց դա ձեր իսկ օգտի համար է արվել: Ձեր ուղեղները լվացված են եղել (օրինակ՝ չարանենգ մամուլի միջոցով), և դուք բոլորովին ընդունակ չէիք տեղեկություններ ընդունելու: Հիմա դուք հասկանո՞ւմ եք, որ մենք այդ ամենն արել ենք ձեր օգտի համար»: Իրականում այստեղ միայն մեկ իմաստ կա՝ նպատակն արդարացնում է միջոցները:

Ըստ Ալեքսանդր Դվորկինի, «Տոտոլիտար աղանդներ» գրքույկի, Երևան, «Հայաստան», 2001

Կարդացեք նաև Աղանդները ստեղծում են կեղծ ընտանեկան արժեքների մթնոլորտ

Տոտալիտար աղանդների 4 հիմնական հայտանիշերը. Մեթոդ (III)

Սկիզբը՝ այստեղ

աղանդ, մեթոդՄեթոդն այն է, ինչն առաջնորդին առաջնորդ է դարձնում: Դա նրա հայտնագործությունն է, որով նա սկսում է աշխարհի նվաճումը: Մեթոդը պետք է լինի պարզ, հասանելի, համընդգրկուն, բայց և դրա բանալիները պետք է մշտապես գտնվեն գուռուի կամ կազմակերպության ձեռքում: Այդ մեթոդը լիարժեք կերպով՝ մինչև վերջ, անփոխանցելի է: Կազմակերպությունից դուրս այն կիրառելի չէ, դրա բանալիները շարունակում են մնալ կազմակերպության ձեռքում:

Ինչ վերաբերում է պարզությանն ու մատչելիությանը, ապա այստեղ ամեն բան հասկանալի է՝ մենք ապրում ենք հրահանգների (инструкция) դարում, որոնցում ամեն բան չափագրված է: Օրինակ, մարդը գնում է մի փաթեթ, բացում այն, բաժակի մեջ դատարկում դրա պարունակությունը, վրան ջուր ավելացնում և խմում: «Դրախտային վայելք»… Սա հենց «լուծվող կրոնականությունն» է: Ցանկացած աղանդ առաջարկում է նման պարզ հրահանգներ, այսպիսի պարզ դեղատոմս՝ եկեք մեզ մոտ, մենք ձեզ կսովորեցնենք անել այսինչը և այնինչը, և դուք հասու կլինեք: Ինչի՞ն: Ահա այստեղից էլ սկիզբ է առնում ցանկացած աղանդի մեթոդը, նրա համապարփակությունը, համընդգրկությունը: Վերցրեք ցանկացած աղանդավորական (ինչպես օրինակ՝ «Աում Սինրիկեի») թերթիկ և կկարդաք, որ աղանդին անդամագրվելը բարելավում է առողջությունը, զարգացնում ինտելեկտը, հաջողություն է բերում, սովորեցնում է լևիտացիա անել (թռչել օդում), մուտք գործել անհավատալի երանության վիճակի մեջ, հասնել փրկության:

Բերեմ մեկ այլ բնութագրական օրինակ: Ձեզնից շատերը լսած կլինեն «Տրանսցենդենտալ մեդիտացիա» անունը կրող աղանդի մասին: Նրանք Շելկովում մի գործարան ունեն, որտեղ կուռքի զոհաբերման բլիթներ են պատրաստում, որոնք մարդիկ ուտում են՝ առանց որևէ բան կասկածելու: Օմսկից ստացված տեղեկության համաձայն, «Տրանսցենդենտալ մեդիտացիա»-ն առաջարկել է այնտեղ՝ «Մահարիշիի Համալսարանի» կողմից մի մեծ համակարգչային կենտրոն կառուցել:

Այսպիսով, աղանդի ներկայացուցիչները ասում են, որ կրոնի հետ ոչ մի կապ չունեն, որ տրանսցենդենտալ մեդիտացիան գիտականորեն ապացուցված մեթոդ է, գրաֆիկներ ու սխեմաներ են ցուցադրում (ինչը Ռուսաստանում հատկապես մեծ հաջողություն է ունենում) և ուսուցանում են որոշակի մանթրա՝ վանկ կամ մի երկու բառ արտասանել տևականորեն՝ քսան րոպե, առավոտյան և երեկոյան: Դրա արդյունքում, համաձայն իրենց խոստման, դուք կստանք ամեն ինչ՝ կբարելավվի առողջությունը, կաճի ինտելեկտուալ գործակիցը, հաջողության կհասնեք աշխատանքում: Եթե յուրաքանչյուր ձեռնարկության աշխատավորների 20%-ը առավոտյան և երեկոյան մեդիտացիա անի, ապա արտադրանքի թողարկման ծավալը կաճի մի քանի անգամ: Եթե քաղաքային բնակչության 10-15%-ը մեդիտացիա անի, ապա կանհետանա հանցավորությունը և սկիզբ կառնի բարգավաճումը, իսկ եթե մեդիտացիան տարածվի ողջ երկրում, ապա վերջինս այնպիսի զինված ուժեր կունենա, որ ոչ ոք երբեք չի հարձակվի, իսկ եթե ողջ աշխարհը մեդիտացիա անի, ապա նրանում կթագավորի հավիտենական խաղաղությունը և համերաշխությունը…

աղանդ, մեթոդՍայենթոլոգիական մեթոդը սկզբից շատ պարզ է թվում: Հաբարդի ուսմունքի համաձայն, կյանքի ընթացքում մեր հոգու մեջ նստվածք են տալիս ինչ-ինչ բացասական հետքեր՝ էնգրամներ: Հենց դրանք են կյանքում մեր ունեցած բոլոր անախորժությունների պատճառը: Մրսել ես՝ ուրեմն գործել է ինչ-որ էնգրամ, ողնաշարդ է ցավում՝ նույնպես էնգրամն է, վիճել ես կնոջդ հետ՝ կրկին էնգրամն է: Եվ այսպես անսահմանորեն: Հարկ է ջնջել այդ էնգրամները, և մարդը իսկական գերմարդ կդառնա, կվերադառնան հաջողությունը, առողջությունը, ձեռք կբերի անհավանական ֆիզիկական ուժ, մի խոսքով՝ ամեն բան, ինչ ցանկանում ես:

Մեթոդի բանալին մնում է աղանդի ձեռքում: Դուք ցուցակագրվում եք առաջին կուրսի (դասընթացի) համար, որն արժե, օրինակի համար, 70 դոլար, և անցնում եք այն, բայց պարզվում է, որ դուք դույզն ինչ առաջխաղացման չեք գնացել: Ձեզ պատասխանում են՝ բայց սա դեռ սկիզբն է, իսկ ամենահետաքրքրականը երկրորդ կուրսում է: Հետո՝ երրորդ կուրս, չորրորդ, հինգերորդ: Դա նմանվում է ավանակի դնչի առաջ կախված գազարին, որի հետևից նա պետք է շարունակի վազել, բայց բռնել այն անկարելի է: Տիրում է մի այնպիսի վիճակ, որ մնացել է շատ քիչ մեդիտացիա անել կամ ևս մեկ կուրս անցնել, կամ խմբի մեջ ներգրավել ևս այսինչ թվով հետևորդներ, և մտածում ես. չէ՞ որ արդեն այդքան ճանապարհ ես անցել… Այսպիսի մեթոդի օգնությամբ ձեզ ամուր պահում են կարթից կախված:

Շարունակությունը՝ հաջորդիվ

Ըստ Ալեքսանդր Դվորկինի, «Տոտոլիտար աղանդներ» գրքույկի, Երևան, «Հայաստան», 2001

Կարդացեք նաև Հրաշքներն աղանդներում կամ Սատանայի հզոր զենքերից մեկը

Տոտալիտար աղանդների 4 հիմնական հայտանիշերը. Կազմակերպություն (II)

Սկիզբը՝ այստեղ

կազմակերպություն / աղանդԱղանդավորական կազմակերպությունը կրոնական կազմակերպություն չէ՝ այն իմաստով, ինչ մենք սովորաբար պատկերացնում ենք: Եթե այն համենատելու լինենք մի որևէ բանի հետ, ապա ամենից շատ այն նման է մաֆիայի կամ լենինյան տիպի կադրային կուսակցության, որը հանդես է գալիս որպես «մեկ որոտալի բռունցք»՝ երկաթյա կարգապահությամբ և անառարկելի ենթակայությամբ, կարևոր դիրքեր զավթելու միանգամայն որոշակի նպատակադրությամբ (փոստ, հեռախոս, հեռագիր և այլն՝ տվյալ դեպքում փոխաբերական իմաստով)՝ տիրելու համար նախ մի երկրին, ապա նաև՝ ողջ աշխարհը:

Տոտալիտար աղանդներից գրեթե ոչ մեկն իր գլխավոր նպատակը չի համարում փողոցներում կատարվող այն հավաքագրումները, որի ականատեսն ենք լինում ամենքս: Նրանց գլխավոր նպատակն այնպիսի ազդեցիկ դիրքերի գրավումն է, որոնք կօգնեն նրանց իրենց հավատքի ուսմունքը, իրենց կազմակերպությունը պարտադրելու մարզին, երկրին, աշխարհին:

Ռուսաստանն այժմ ներկայանում է որպես դասական օրինակ այն բանի, թե ինչպես են գործում աղանդավորները: Ըստ երևույթին, առաջատար աղանդների (մունականներ, սայենթոլոգներ, կրիշնայականներ և այլն) միջև առկա է ազդեցության ոլորտների բաշխման մասին մի չհայտարարված պայմանագիր՝ ասենք, մունականները գործում են կրթության ոլորտում, սայենթոլոգները մղվում են ռազմական արդյունաբերություն և այդ ոլորտի վարչական մարմին, կրիշնայականները կապեր են հաստատում մթերային և դեղագործական արդյունաբերության հետ, «Քրիստոսի եկեղեցին» գործում է երիտասարդության շրջանում՝ տեխնիկական բուհերում և տեխնիկումներում: Յուրաքանչյուրը ձգտում է ղեկավար դիրքեր զավթել: Եթե սայենթոլոգներն իրենց են ենթարկում ֆաբրիկայի տնօրենին, ապա այդպիսով բոլոր աշխատողները հայտնվում են իրենց տրամադրության տակ: Այսինքն՝ ավելի հեշտ է սեփական համակարգը վերևից հաստատելը: Եթե մունականները դավանափոխում են ուսուցչուհուն, ապա վերջինս դեպի իրենց է ուղղորդում ողջ դասարանը: Մոսկովյան դպրոցներից մեկն այցելած ֆրանսիական հեռուստախումբը հաղորդում էր նկարահանել մի մունական ուսուցչուհու մասին, որը պարզամիտ հպարտությամբ հայտնում էր, որ մեկ տարվա աշխատանքի արդյունքում 60 աշակերտից 20-ը սկսել էին պարբերաբար այցելել «Միավորման եկեղեցու» աղոթաժողովներին:

Շարունակությունը՝ այստեղ

Ըստ Ալեքսանդր Դվորկինի, «Տոտոլիտար աղանդներ» գրքույկի, Երևան, «Հայաստան», 2001

Կարդացեք նաև Մարդու համար դժվար է խոստովանել, որ ինքը հիմարություն է արել

Տոտալիտար աղանդների 4 հիմնական հայտանիշերը. «Գուռուիզմ» (I)

գուռու/առաջնորդԲառարաններում աղանդները սահմանվում են մոտավորապես այսպես. աղանդը հարաբերականորեն ոչ մեծ կրոնական խումբ է, որը գործում է երկրի հիմնական եկեղեցիներից անկախ: Այս սահմանումն այնքան էլ դիպուկ չէ, քանզի այն զուտ սոցիոլոգիական է: Եթե առաջնորդվենք այսպիսի սահմանումով, ապա օրինակ, Ֆրանսիայում Ուղղափառությունը կարող է միանգամայն համապատասխանել աղանդ հասկացությանը:

Սարկավագ Անդրեյ Կուրաևը իր «Սատանիզմը մտավորականության համար» գրքում տալիս է աղանդի աստվածաբանական սահմանումը. «Աղանդավորական է համարվում ցանկացած կրոնական գործունեություն, որն իրականացվում է Եկեղեցուց դուրս և ուղղված է նրա դեմ:

Սրա հետ մեկտեղ պետք է անմիջապես 2 ճշգրտում անել:

Նախ, պետք է ճշտել, որ ոչ մի աստվածաբան կամ եպիսկոպոս չի կարող գծել Եկեղեցու հստակ սահմանները: Եկեղեցին կյանք է Աստծո մեջ, կյանք Քրիստոսում: Ցանկացած բժիշկ գիտի, թե որքան դժվար է որոշել կյանքի ու մահվան սահմանը: Կենսաբանը հասկանում է, որ կենդանականի ու անկենդանականի միջև սահմանն այն աստիճան ակնհայտ չէ, որքան դա կարող է թվալ կենսաբանության ֆակուլտետի առաջին կուրսի ուսանողին: Եվ, այնուամենայնիվ, հասկանալի է, որ ճանապարհին փռվող ասֆալտը կենդանի մատերիա չէ: Նմանապես ակնհայտ է, որ «Աում Սինրիկյեն» կամ «Ագնի յոգան» քրիստոնեություն չէ, դա այն է, ինչ գտնվում է Քրիստոսի Եկեղեցուց դուրս:

Երկրորդ անհրաժեշտ ճշգրտումը. աղանդ չեն բուդիզմը կամ հինդուիզմը, որոնք ի հայտ են եկել մինչև Ավետարանը և նրան չեն ընդդիմանում: Բայց աղանդ են նեոբուդդիզմը (նորատեսակ բուդդիզմը) և նեոհինդուիզմը, որոնք փորձում են արևմտյան աշխարհում վերածնել ոչ ավետարանական կրոնականությունը, և հաստատվել են քրիստոնեության հետ ակնհայտ ու անխուսափելի պայքարում»:

Համաձայն արևմտյան կրոնագիտության, տոտալիտար աղանդների համար հայտանշական են 4 հիմնական հայտանիշեր:

1. Գուռուի (առաջնորդի) առկայություն՝ «Գուռուիզմ»

գուռու/առաջնորդԱղանդի մեջ ամեն բան սկիզբ է առնում առաջնորդից և ավարտվում է նրանով, որ ամեն ինչ պարփակվում է նրանում: Աղանդի մեջ, բացի առաջնորդից (նրա հետ կապից, ինչպես որ աղանդավորներն են այն պատկերացնում), որևէ կապ Աստծո հետ չկա և չի կարող լինել: Մեծ թվով աղանդներ քայքայվում են գուռուի մահից հետո, իսկ եթե դա տեղի չի ունենում, ապա կամ դրանցում հայտնվել է ժառանգորդ գուռու (հիշենք՝ «Ստալինն այսօրվա Լենինն է»), կամ ինքը կազմակերպությունն է իր վրա վերցնում այդ դերը: Կազմակերպության աճի հետ հայտնվում են գուռուի բազում օգնականներ, «մերձավոր անձինք», ովքեր շարքային աղանդավորների համար «փոքրիկ գուռուների» դեր են խաղում: Նրանք նմանակում են գուռուին, իսկ աղանդավորները՝ նրանց: Այսպիսի բրգաձև կառույցն ապահովում է կազմապերպության մեջ կառավարելիության խստությունն ու միօրինակությունը:

Շարունակությունը՝ այստեղ

Ըստ Ալեքսանդր Դվորկինի, «Տոտոլիտար աղանդներ» գրքույկի, Երևան, «Հայաստան», 2001

Կարդացեք նաև Ով վերահսկում է մարդու լեզուն, նա վերահսկում է նաև նրա գիտակցությունը

Մարդու համար դժվար է խոստովանել, որ ինքը հիմարություն է արել

աղանդ, հերբալայֆԱղանդներից յուրաքանչյուրը մի որոշակի համադրություն է, նրանք բավական բարդ և ոչ միանշանակ ծագում ունեն (հազվադեպ բացառություններով)։ Եվ այս էկլեկտիկ «կրոնական հետմոդեռնիզմ»-ն էլ հենց այն կեղծ համադրության պտուղն է, որն սկիզբ է առել Բլավատսկայայից և նրա թեոսոֆիական* տեսություններից. երբևիցե գոյություն չունեցած մի արհեստական համադրություն, որն սպանում է իսկական կրոնական զգացմունքները։ Հարցը չափազանց բարդ է. կարելի՞ է այդ աղանդներն ընդհանրապես կրոն համարել։ «Կրոն» բառը նշանակում է «հաղորդակցություն Աստծո հետ», իսկ աղանդներում այդ հաղորդակցությունը մշտապես տեղի է ունենում առաջնորդի հետ, աղանդի պարագլխի հետ։

Գոյություն ունեն աղանդներ, որոնք չունեն ուսմունք, ուսմունք Աստծո մասին։ Ժամանակակից դասական ձևակերպմամբ, անգամ կրոն հասացության ամենալայն իմաստով, կրոն է կոչվում մահվան հաղթահարման և հոգևոր աշխարհի հետ կապ հաստատելու փորձը։ Կրոնագետները նմանատիպ աղանդներն անվանում են կոմերցիոն պաշտամունքներ։ Այդպիսի աղանդի տիպիկ օրինակ է «Հերբալայֆ»-ը։ Այս աղանդը կրոնական ուսմունք չունի, բայց գործելակերպն ամբողջովին աղանդավորական է։

Ալեքսանդր ԴվորկինՊատմեմ «Հերբալայֆ» կատարած այցիս տպավորությունները։ Այստեղ գալով, սկզբում լսում ես խլացուցիչ երաժշտություն։ Բոլորը պարում են, թռչկոտում միևնույն տակտի ներքո, միասնաբար վանկարկում են։ Այնուհետև, երաժշտույթւոնը կտրուկ դադարոմ է, դուրս է գալիս մի մարդ և սկսում խոսել։ Նա խոսում է անգլիական ակցենտով և շարահյուսությամբ։ Եվ այսպես են խոսում բոլոր այնտեղ գտնվողները, բոլորը՝ միանման։ Ես հարցրեցի, թե արդյոք իրենցից որևէ մեկը գիտի անգլերեն։ Պարզվեց, որ չգիտեն։ Բայց խոսում են մոտավորապես այսպես. «Բարև ձեզ, մենք շատ ուրախ ենք ձեզ ողջունելու այստեղ։ Ինչ լավ է, որ դուք եկել եք, մենք ուրախ ենք, որ դուք այստեղ եք այսօր»։ Եվ սկսում են «հերբալայֆի ավետարանի» պատմությունը ամերիկացի Մարկ Հյուզի մասին, որի մայրը հոլիվուդյան դերասանուհի է եղել։ Նրան մի դեր խաղալու համար պետք էր 20 կիլոգրամ նիհարել և նա հասնում է դրան որոշակի դիետայով։ Խաղում է իր դերը, ստանում «Օսկար» մրցանակ, բայց շուտով մահանում է, որովհետև դիետան ճիշտ չէր եղել։ Եվ Մարկ Հյուզը, մի ազնվաբարո մարդ, երդվում է գտնել միջոց, որով բոլորը կկարողանան նիհարել և չմահանալ։ Նա արշավում է Հիմալայներ, շփվում այնտեղի իմաստունների հետ, գտնում այն միջոցը, որը մարդուն տալիս է ուժ, աշխուժություն, առողջույթւոն՝ միանգամից աշխարհում ամեն ինչ։ Վերադարձին նա իր տատին գտնում է մահամերձ վիճակում, այնպես որ անգամ բերանը բացել չի կարողանում։ Նրան տալիս է իր բերած միջոցից և տատիկն արդեն հաջորդ օրը սկսում է «պոլկա» պարել և զբաղվում է այդ դեղամիջոցը Լոս-Անջելեսով մեկ վաճառելով։ «Եվ ահա վերջապես, ես ուրախ եմ, որ դուք մեր խմբին մերձենալու մի այսպիսի առիթ ունեք։ Թող կանգնեն նրանք, ովքեր կարող են պատմել այս ամենի մասին»։

աղանդներԵվ մեկը մյուսի ետևից բեմ են բարձրանում մարդիկ։ Դա շատ նման է այն բանին, երբ մարդիկ ելույթ են ունենում աղանդավորական հավաքույթներում. երբ ինչ-որ մեկն ասում է, թե ինքն էլ էր մեղավոր, իսկ հիմա սուրբ է։ Եվ, ահա, ինչ-որ մեկն սկսում է պատմել. «Ես թոքախտով հիվանդ էի (կամ խոց ունեի, կամ էլ լյարդի կեսը կտրված էր), ես սկսեցի հերբալայֆ օգտագործել, և ընդամենը 3 շաբաթ անց, տեսեք, թե ինչպիսին եմ ես»։ «Շնորհակալ եմ քեզանից, Արդատադրա՜նք (այսինքն՝ հերբալայֆ), դու փոխեցիր իմ կյանքը»։

Այստեղ առկա են աղանդի բոլոր հատկանիշներ՝ մեկուսացված շրջապատ, սեփական լեզու, ընտրյալության զգացում, առաքելության զգացում, որն իրենք բերում են աշխարհին։ Նրանք նույնիսկ իրենց կարգախոսն ունեն՝ «Our mission is nutrition!»` «Մեր առաքելությունը սնունդն է»։ Իսկ կրոնական ուսմունքն այստեղ բացակայում է։

Ամեն ինչ բացատրվում է շատ պարզ. «Հերբալայֆ»-ը կոմերցիոն բնույթի կազմակերպություն է՝ կառուցված բուրգի նմանությամբ, որտեղ հարստանում է միմիայն վերնախավը՝ ամենանեղ շրջանակը։ Իսկ ինչպե՞ս պահել մյուսներին։ Կա ինչ-որ մի դեղամիջոց, որի միջոցով մարդը կա՛մ կնիհարի, կա՛մ էլ՝ ոչ։ Դրա բաղադրությանը մենք ծանոթ չենք՜ Կարելի է միայն ենթադրել, որ այն պարունակում է մի շարք ամֆետամիններ**, որոնք արագացնում են նյութափոխանակությունը։ Մարդը գնում է հերբալայֆ, նիհարում է, կամ էլ՝ հակառակը։ Իսկ հետո ի՞նչ։ Իսկ հետո ասվում է՝ նիհարեցիք դուք թե ոչ, կարող եք դառնալ հեքիաթային հարուստ մարդ, եթե փորձեք տարածել հերբալայֆը։ Մարդը գնելով այդ արտադրանքը, վաճառում է իր բոլոր ծանոթներին և մտերիմներին (որովհետև, դուք գնում եք այդ արտադրանքը սեփական փողերով և հետո միայն սկսում վերավաճառել)։ Եվ ահա, ամբողջ բնակարանը լցված է հերբալայֆով, ո՞ւր խցկել՝ չգիտեք։ Եվ այդտեղ է, որ միանում է երրորդ էլեմենտը. շատ լավ, դուք չնիհարեցիք և չհարստացաք, բայց դրա փոխարեն՝ դուք ընտրյալների մի հիասքանչ կազմակերպության անդամ եք, որն աշխարհին բերում է ազատույթուն և լուսավորություն։ Այսինքն՝ առողջության և հարստության փոխարեն տրվում է գաղափարախոսություն։ Եվ մարդը, որքան ավելի շատ է ուժ և առողջույթուն ներդնում այդտեղ, այնքան ավելի դժվարանում է հեռանալը, ինչպես դա տեղի ունեցավ Մոսկվայում «MMM» Մավրոդիի հետ, որը բոլորին դաժանորեն խաբեց, իսկ հետո նրան պատգամավոր ընտրեցին։ Չափազանց դժվար է մարդու համար խոստովանել, որ ինքը հիմարություն է արել։ Այն ամենն ինչ նա ներդրել է, նրան պահում է։ Օրինակ՝ երբ Միլերը XIX դարում հայտարարեց Քրիստոսի գալուստի և աշխարհի վախճանի մասին (ադվենտիզմի*** սկիզբը), մարդիկ դադարեցին վարել-ցանել և սպիտակ հագուստներով հավաքվեցին մի սարի վրա։ Բայց Քրիստոսի գալուստը տեղի չունեցավ, աշխարհի վերջը չկայացավ։ Թվում էր, թե վե՛րջ. ադվենտիզմը չի լինի այլևս, բայց ոչ՝ միայն մի քանիսը հեռացան, իսկ մնացածները սկսեցին բացատրույթւոններ մոգոնել, թե ինչու դա տեղի րունեցավ և նրանց հավատքն ավելի ամրապնդվեց։ Այստեղ ևս նույնն է. չափազանց շատ են ներդրել, ուստի դժվար է հրաժարվելը։

* Միստիկ ուսմունք՝ ստեղծված Ելենա Բլավատսկայայի կողմից։ Այն բուդդիզմի և արևելյան այլ կրոնների և օկուլտիզմի ու այլափառ քրիստոնեության տարրերի էկլեկտիկ խառնուրդ է։

** Դեղամիջոցներ են, որոնք օգտագորվում են որպես թմրանյութ և կախվածություն առաջ բերելու հատկություն ունեն։

*** Հիմնվել է բողոքական շարժման ճյուղերից մեկի՝ Մկրտչական (բապըիստական) եկեղեցու անդամ Ուիլիամ Միլերի (1772-1849 թթ.) կողմից։ Քարոզում են Քրիստոսի մոտալուտ գալուստը։ Առաջնորդներից են նաև Հ. Էդսոնը և Հ. Ուայթը։ Գործում է ՀՀ-ում։

Ըստ Ալեքսանդր Դվորկինի, «Տոտոլիտար աղանդներ» գրքույկի, Երևան, «Հայաստան», 2001

Կարդացեք նաև Ով վերահսկում է մարդու լեզուն, նա վերահսկում է նաև նրա գիտակցությունը

Ով վերահսկում է մարդու լեզուն, նա վերահսկում է նաև նրա գիտակցությունը

աղանդ, լեզուՀասկանալու համար, թե ինչ է աղանդավորությունը, անհրաժեշտ է անպայման կարդալ Ջորջ Օրուելի «1984» գիրքը։ Դա ուղղակի հակաուտոպիա է։ Օրուելը տալիս է սեփական քաղաքացիների անհատականությունը դաժանորեն ճնշող «իդեալական» տոտալիտար պետության նկարագիրը։ Իրականում, այնտեղ նկարագրված մթնոլորտը ներաղանդային կյանքի մթնոլորտն է։ Գիտակցության ստրկացման և վերահսկման մեխանիզմները, որոնք ձևակերպել և նկարագրել է հեղինակը, նույնն են, ինչ աղանդների մեջ գործողները։ Այդ ամենի հետ մեկտեղ, Օրուելը բացահայտել է մի օրենք. նա, ով վերահսկում է մարդու լեզուն, կարող է վերահսկել նաև նրա գիտակցությունը։ Չէ՞ որ աղանդ ընկնելով՝ զոհն սկսում է խոսել նրա լեզվով։ Դա կարող է լինել ռուսերեն լեզուն, սակայն նրբորեն նենգափոխված առանցքային բառերը ձեռք են բերում ամբողջովին այլ նշանակություն, և հետևորդն ակամա սկսում է մտածել աղանդավորական կատեգորիաներով։ Ձեզանից նրանք, ովքեր շփվել են այս կամ այն աղանդի անդամների հետ, թերևս ուշադրություն են դարձրել հետևյալ առանձնահատկությանը, որը կարելի է կոչել «մագնիտոֆոնի էֆեկտ», երբ մարդը բացարձակապես չի ընկալում այն, ինչ իրեն ասում եք, այլ միայն ձեռր առանձին բառերն ասես խաղում են մագնիտոֆոնի կոճակը սեղմող մատի դեր։ Աղանդավորը որսում է ձեր նախադասությունից որևէ բառ, կոճակը սեղմվում է, և նա արտասանում է համապատասխան տեքստ։ Այն, ինչ դուք շարունակում եք ասել, շրջանցում է նրա գիտակցությունը, չնայած դուք նրա հետ խոսում եք նորմալ մարդկային լեզվով։ Նա պարզապես ունակ չէ ընկալելու ձեր խոսակցությունը։

աղանդ լեզուԲազում աղանդներ իրենց համար բարդ լեզուներ են հորինում։ Օրինակ, սայենթոլոգները պետք է անգիր անեն հաբարդիզմի բազմահատոր բառարանը (Հաբարդը սայենթոլոգիայի հիմնադիրն է)։ Բայց նույնիսկ ավելի թույլ լեզվաբանական ուղղվածություն ունեցող աղանդում կան բազում տերմիններ (դրանք կոչվում են ծանրաբեռնված տերմիններ), որոնք կրում են ամբողջովին այլ իմաստային և հուզական բեռնվածություն՝ ոչ այն, որն ի սկզբանե իրենց մեջ ունեին։ Օրինակ, «ավանդական» բառն իրենց մեջ ասես սեղմում է որոշակի կոճակ՝ առաջացնելով որոշակի ասոցիացիաների շղթա։

Այսպիսով, ով վերահսկում է մարդու լեզուն, նա վերահսկում է նրա գիտակցությունը… Մարդկանց մեծամասնությունն այսօր շատ դժվար է հասկանում այնպիսի պարզ բառեր, ինչպիսիք են՝ «մեղք», «ապաշխարություն», «սրբություն», «շնորհ», «աղոթք», և այլն։ Միացրեք հեռուստացույցը, կտեսնեք, որ մի ծրագրով խոսում են կարմայից, մյուսո ծրագրով՝ էներգետիկայից, երրորդով՝ տիեզերական բանականությունից, չորրորդով՝ չակրաների բացման մասին, հինգերորդով՝ մեդիտացիայի։ Եվ երբ հայտնվում է հերթական մեկն ու հայտարարում, որ կարող է բացել ձեր չակրաները և սովորեցնել ամենաարդյունավետ մեդիտացիայի տեխնիկան, այդ բառերն ուղիղ ընկնում են լավ պարարտացված հողի մեջ։ Իսկ երբ հոգևորականն է խոսում աղոթքի, ապաշխարության, և եկեղեցական արարողություններն մասնակցելու անհրաժեշտության մասին, դա արդեն անհասկանալի է մեզ։ 

Մեզ հայտնի է լեզու փոխելու մի ցնցող փորձ. 20-րդ դարում բոլշևիկները, փաստորեն, վերաձևեցին ողջ ռուսաց լեզուն։ Մարշակը մի բանաստեղծություն ունի, որտեղ հետաքրքրասեր պիոները հարցնում է սպիտակամորուս ծերունուն, թե ինչ են «թագավոր», «ծառա», «աստված», «գորոդովոյ» բառերը, և նա պատասխանում է, որ իրոք եղել են նման գարշելի բառեր, բայց հիմա դրանք չկան, և որքան երջանիկ ես դու, որ ստիպված չես իմանալ այդ բառերը։ Եվ ի՞նչ, փոխարենը ծնվեցին այլ բառեր… Իսկ այսօր նորալեզուն բավական հաջող փոխարինվում է մեկ ուրիշով…

Ըստ Ալեքսանդր Դվորկինի, «Տոտոլիտար աղանդներ» գրքույկի, Երևան, «Հայաստան», 2001

Կարդացե՛ք նաև Աղանդները ստեղծում են կեղծ ընտանեկան արժեքների մթնոլորտ